Sahne önümüzde beliriyor, parlak bir günün yumuşak, dağınık ışığıyla yıkanmış, hareketli bir Paris caddesi. Binalar her iki tarafta yükseliyor, cepheleri taşın dokusunu ve ışık ve gölge oyununu yakalayan fırça darbelerinin bir mozaiği ile işlenmiş. Kompozisyon gözü, arabaların ve yayaların canlı bir dansla karıştığı caddeye çekiyor. Sanatçının tekniği, empresyonizmin bir özelliği, formları bir renk senfonisine dönüştürerek hareket ve enerji atmosferi yaratır. Palet, soluk sarılar, maviler ve pembe dokunuşlarıyla hakimdir, sıcaklık ve dinginlik hissi uyandırır.

Fırça darbeleri aracılığıyla şehrin nabzını hissediyorum, hayatın aceleci temposu her boya dokunuşunda yakalanmış. Işık, kalabalığın enerjisini yansıtan, kaldırım taşları üzerinde parlıyor gibi görünüyor. Sanatçının geçici bir anın özünü yakalama yeteneği dikkate değer. Sanki sanatçı şehrin ruhunun bir parçasını şişelemiş, bizi 19. yüzyıl Paris'inin kalbine girmeye davet ediyor.