Scena rozwija się z uderzającym użyciem koloru, gdzie mieszanka różu, błękitu i zieleni tworzy eteryczną atmosferę. Kompozycja podzielona jest żywym, niemal surrealistycznym krajobrazem, dominującym na scenie. Łagodne zbocze opada w kierunku akwenu, sugerującego morze lub ocean. Pociągnięcia pędzla artysty wydają się swobodne i ekspresyjne, oddając poczucie ruchu i głębi. Dwie postacie, ubrane w tradycyjne stroje, odpoczywają spokojnie w cieniu; dodaje to ludzki element. Praca jest żywym pokazem światła i cienia, który zaprasza widza do wyobrażenia sobie ciepła słońca, chłodnej bryzy i spokoju sceny.