Sahne, Venedik gününün yumuşak ışığıyla yıkanmış bir suluboya olan büyüleyici bir huzurla açılıyor. Göz, su kenarından yükselen, yemyeşil yeşilliklerle çevrili, resmi bir bahçeyi ima eden büyük merdivene hemen çekilir. Bir gondol ön planda nazikçe duruyor, varlığı sahneye bir dokunuş romantizm katıyor. Soluk maviler ve beyazların bir karışımı olan gökyüzü, şehrin benzersiz ışığına özgü, puslu bir atmosferi düşündürüyor.

Merdivenler ve su kenarında gruplar halinde figürler dağılmış, varlıkları bir yaşam ve hareket duygusu katıyor. Sanatçı, gerçeklik ve yansıma arasındaki çizgiyi bulanıklaştırarak, sudaki yansımaları ustalıkla yakalamış. Bu, izleyiciyi oyalanmaya, atmosferi solumaya ve Venedik'in güzelliğine taşınmaya davet eden bir sahne. Sessiz renk paleti bir dinginlik hissi yaratır, izleyiciyi ana çeker.