Scena rozwija się z urzekającym spokojem, akwarela skąpana w miękkim świetle weneckiego dnia. Wzrok natychmiast przyciąga wspaniała klatka schodowa wznosząca się z brzegu wody, otoczona bujną zielenią, co sugeruje formalny ogród. Gondola spoczywa delikatnie na pierwszym planie, jej obecność dodaje scenie odrobinę romantyzmu. Niebo, mieszanka bladych błękitów i bieli, sugeruje zamgloną atmosferę, typową dla wyjątkowego światła miasta.

Grupy postaci są rozproszone wzdłuż schodów i brzegu wody, ich obecność dodaje poczucia życia i ruchu. Artysta mistrzowsko uchwycił odbicia na wodzie, zacierając granicę między rzeczywistością a odbiciem. To scena, która zaprasza widza do zatrzymania się, zaczerpnięcia atmosfery i przeniesienia się do piękna Wenecji. Wyciszona paleta barw tworzy poczucie spokoju, wciągając widza w daną chwilę.