Το έργο τέχνης ξεδιπλώνεται σαν μια γαλήνια σκηνή από μια περασμένη εποχή, μια απαλή ψίθυρος ενός κόσμου όπου η ποίηση και η φύση αλληλένδεονταν. Ένα παραδοσιακό κινέζικο σπίτι, φωλιασμένο σε ένα μικρό ακρωτήρι, είναι το επίκεντρο. είναι η ενσάρκωση της γαλήνης, η σκούρα κεραμοσκεπή του και η απλή δομή του υποδηλώνουν μια ταπεινή ζωή. Ένα άτομο στέκεται στο μπαλκόνι, σε σιλουέτα, ίσως συλλογιζόμενο τον κόσμο ή απλώς χαμένο στις σκέψεις του. Το τοπίο αναπνέει γύρω από το σπίτι: το νερό, που αποδίδεται με απλές πινελιές, που αντανακλά τα απαλά χρώματα του ουρανού. τα μακρινά βουνά, τα σχήματα των οποίων μαλακώνουν από την απόσταση, δημιουργούν ένα φόντο σιωπηλής μεγαλοπρέπειας. Χαριτωμένες ιτιές πέφτουν καταρρακτωδώς προς το νερό, μια ζωγραφική αναπαράσταση του απαλού αεράκι, ή ίσως το κλάμα της ψυχής. Η πιο συναρπαστική πτυχή είναι η παρουσία του ουράνιου τόξου, μια εφήμερη πινελιά μαγείας που αψιδώνει πάνω από το τοπίο, εγχέοντας μια ζωντανή σπίθα χρώματος και αισιοδοξίας στη, κατά τα άλλα, συγκρατημένη σκηνή. Αυτός ο πίνακας με κάνει να νιώθω ήρεμος.