W tej fascynującej pracy jesteśmy świadkami poruszającego momentu intymności między Telemachem a Eucharis, mistrzowsko uchwyconego przez artystę. Postacie są osadzone na ciemnym, stonowanym tle, co wzmacnia emocjonalny ciężar ich pożegnania. Telemach, z idealizowaną sylwetką, stoi dumnie, ozdobiony bogatymi niebieskimi draperiami, które elegancko oplatają jego ciało, tworząc piękny kontrast z ciepłym różem sukni Eucharis. Materiał jest ukazany z wyjątkową dbałością o szczegóły, podkreślając jej delikatną formę. Subtelne światło uwydatnia mocne, lecz łagodne rysy twarzy Telemacha, ukazując mieszankę determinacji i smutku. Jego oczy zdają się kryć opowieści, które nie zostały opowiedziane, jakby zmagał się z nadchodzącym rozstaniem. Spoglądając na Eucharis, czujemy napięcie — mieszankę miłości, tęsknoty i niepewności; wydaje się, że czas staje w miejscu w tym momencie pożegnania.

Eucharis z kolei uosabia zarówno wrażliwość, jak i siłę. Jej głowa delikatnie spoczywa na ramieniu Telemacha; ten gest mówi wiele o ich więzi. Jej opuszczony wzrok, w połączeniu z ekspresyjnymi rysami twarzy, przyciąga widza do ich emocjonalnej walki. Otaczają ich subtelne symbole ich podróży, w tym mosiądz z broni Telemacha, sugerujący nadchodzące przygody. Zauważalny jest także pies, który spokojnie leży u ich stóp, symbolizując lojalność pośród chaosu nadchodzących rzeczywistości. Użycie chiaroscuro przez artystę, łączącego światło i cień w zgrabny sposób, służy do zwiększenia emocjonalnego obciążenia tej narracji, zapraszając nas do refleksji nad złożonością miłości, obowiązku i przeznaczenia.