Αυτή η γαλήνια σκηνή απεικονίζει έναν παραδοσιακό ιαπωνικό ναό ή ιερό χτισμένο δίπλα σε μια ήρεμη λίμνη, με τη στέγη του να είναι βαριά καλυμμένη από φρέσκο χιόνι. Οι νιφάδες πέφτουν απαλά από έναν απαλό γκρι ουρανό, δημιουργώντας μια ήσυχη, σχεδόν ιερή ατμόσφαιρα. Η περίτεχνη αρχιτεκτονική, βαμμένη σε ζεστούς κόκκινους τόνους με ευαίσθητες λεπτομέρειες, αντιπαρατίθεται όμορφα με τους βαθιούς μπλε τόνους του νερού και τα απαλά λευκά και γκρι του χειμερινού τοπίου. Μια μοναχική φιγούρα με ομπρέλα στέκεται στη όχθη του νερού, προσθέτοντας μια διακριτική ανθρώπινη παρουσία ανάμεσα στην ηρεμία και τη μεγαλοπρέπεια της φύσης. Η σύνθεση ισορροπεί κομψά το κτίριο με τα χιονισμένα δέντρα στο βάθος, προσκαλώντας τον θεατή να βυθιστεί στη γαλήνια μοναξιά μιας χιονισμένης μέρας.

Η καλλιτεχνική τεχνική υιοθετεί το κλασικό στυλ ukiyo-e με ξυλογραφία, με προσεκτικές γραμμές και πολυεπίπεδες χρωματικές στρώσεις που προκαλούν μια απτική αίσθηση του χιονιού και του απαλού χειμωνιάτικου φωτός. Η παλέτα είναι λιτή αλλά πλούσια: κυριαρχούν τα ψυχρά μπλε και γκρι, με το ζεστό κοκκινωπό του κτιρίου να αποδίδει παράλληλα το κρύο και τη ζεστασιά. Το πέφτον χιόνι δημιουργεί ρυθμό, μια ήσυχη δυναμική που αντιπαρατίθεται με την ακινησία της σκηνής. Συναισθηματικά, το έργο προκαλεί αίσθημα ηρεμίας και εσωστρέφειας — όπως αυτό που νιώθει κανείς κατά τη διάρκεια μιας σιωπηλής χιονόπτωσης που καλύπτει τον κόσμο και προσκαλεί σε ψιθυριστές σκέψεις. Ιστορικά, αυτή η εκτύπωση είναι χαρακτηριστική της κίνησης shin-hanga στις αρχές του 20ού αιώνα στην Ιαπωνία, όπου τα παραδοσιακά θέματα επαναπροσεγγίστηκαν με ζωντάνια και ευαίσθητο ρεαλισμό, γεφυρώνοντας το παρελθόν με τη μοντέρνα εποχή.