Bu sakin sahne, geleneksel Japon tapınağı veya kutsal alanını gösteriyor; çatısı taze karla ağır şekilde kaplanmış halde, huzurlu bir göl kenarında yer alıyor. Yumuşak gri gökyüzünden nazikçe düşen kar taneleri, sessiz ve neredeyse saygı dolu bir atmosfer yaratıyor. Detaylı mimari, sıcak kırmızı tonlarda ve ince aksanlarla boyanmış; suyun derin mavileri ve kış manzarasının açık beyaz ve gri tonlarıyla güzel bir kontrast oluşturuyor. Su kenarında şemsiye tutan yalnız bir figür, doğanın enginliği ve sakinliği arasında hafif insan varlığı katıyor. Kompozisyon, yapıyı arka plandaki karla kaplı ağaçlarla zarifçe dengeliyor; izleyiciyi karlı bir günün huzurlu yalnızlığına davet ediyor.

Sanatsal teknik olarak, klasik ukiyo-e tahta baskı tarzı kullanılmış; titiz çizgiler ve katmanlı renk alanları, karın dokunsal hissini ve yumuşak kış ışığını çağrıştırıyor. Renk paleti sade ama zengin: soğuk mavi ve gri tonlar hakim, ısınmayı hissettiren binanın kıpkırmızı rengiyle vurgulanıyor; soğuk ve sıcak aynı anda hissediliyor. Düşen kar, sahnenin hareketsizliğiyle kontrast oluşturan ritim ve sessiz bir dinamizm yaratıyor. Duygusal olarak, eser huzur ve iç gözlem duygusu uyandırıyor — sessiz bir kar yağışı esnasında dünyayı susturan ve fısıltılı düşüncelere davet eden türden. Tarihsel bağlamda, bu baskı Japonya'da 20. yüzyıl başlarında ortaya çıkan shin-hanga hareketinin tipik örneği; geleneksel temalar taze bir canlılık ve hassas gerçekçilikle yeniden yorumlanmış.