Αυτό το έργο αποτυπώνει με ευαισθησία την ήρεμη ομορφιά ενός πρωινού, όπως φαίνεται από ένα παραδοσιακό ιαπωνικό δωμάτιο. Η σύνθεση πλαισιώνει επιδέξια μια μακρινή ορεινή αλυσίδα με απαλή ροζ απόχρωση κάτω από έναν γαλάζιο ουρανό με αραιά σύννεφα. Η οπτική γωνία από το εσωτερικό, μέσα από τις ανοιχτές ξύλινες συρόμενες πόρτες, δημιουργεί μια ισορροπημένη και αρμονική αίσθηση βάθους. Στο εσωτερικό, ένας βραστήρας τοποθετημένος σε ξύλινη βάση καθώς και μοβ μαξιλάρια πάνω σε τάταμι προσκαλούν τον θεατή να αισθανθεί την γαλήνη και τη θαλπωρή μιας ήσυχης πρωινής στιγμής.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί τις ευαίσθητες τεχνικές της ξυλογραφίας ukiyo-e με λεπτές γραμμές και μια λιτή αλλά πλούσια παλέτα χρωμάτων κυριαρχούμενη από γήινους τόνους, απαλό μοβ, απαλό μπλε και ροζ. Αυτός ο συνδυασμός χρωμάτων και υφών αποπνέει ηρεμία και περισυλλογή. Η σκηνή είναι ταυτόχρονα οικεία και εκτεταμένη· η αρμονία μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού δημιουργεί ποιητική ησυχία και συναισθηματική ζεστασιά. Δημιουργήθηκε το 1946, λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το έργο ίσως αντανακλά τη λαχτάρα για ειρήνη και φυσική ομορφιά της εποχής.