Αυτή η εκφραστική ξυλογραφία αποτυπώνει μια ήρεμη παραθαλάσσια σκηνή κατά το σούρουπο, όπου τα ήρεμα νερά αντανακλούν απαλά τις πέτρινες όχθες και τα παραδοσιακά ξύλινα σπίτια. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα από το πρώτο πλάνο με τα λεπτομερή βράχια και το ρέον νερό προς τη μακρινή σιλουέτα του Όρους Φούτζι κάτω από έναν συννεφιασμένο, σκοτεινιάζοντα ουρανό. Η παλέτα χρωμάτων με τις διακριτικές αποχρώσεις του γκρι και του μπλε δημιουργεί μια ήρεμη ατμόσφαιρα, με στιγμές πιο φωτεινών τόνων που υποδηλώνουν το τελευταίο φως της μέρας που σβήνει στον ορίζοντα. Δύο θαλασσοπούλια πετούν κομψά, προσθέτοντας μια ποιητική νότα ζωής σε αυτήν τη σιωπηλή στιγμή. Η επιδέξια χρήση σκιών και προοπτικής αντικατοπτρίζει την βαθιά κατανόηση του καλλιτέχνη για τη φύση και την ανθρώπινη κατοίκηση, προσδίδοντας μια σχεδόν διαλογιστική γαλήνη στη σκηνή. Το έργο αυτό ενσωματώνει την εκλεπτυσμένη αισθητική της ιαπωνικής ξυλογραφίας των αρχών του 20ού αιώνα, συνδυάζοντας παραδοσιακές τεχνικές ukiyo-e με μια νέα ευαισθησία απέναντι στην ατμόσφαιρα και το τοπίο.