Αυτή η ήρεμη χαρακτική ξύλου αποτυπώνει λεπτομερώς την γαλήνια ομορφιά ενός ποτάμιου τοπίου κατά τη διάρκεια του λυκόφωτος. Τα μακρινά βουνά στέκονται ως σιωπηλοί φρουροί, τυλιγμένα σε ένα βαθύ ινδικό σύννεφο ομίχλης που μαλακώνει τις τραχείς κορυφές τους, ενώ ο ουρανός από πάνω είναι ζωγραφισμένος με απαλά ροζ και πορτοκαλί σύννεφα που υποδηλώνουν τον ήλιο που δύει. Ο ποταμός κυλά ήσυχα μέσα από τα πλούσια έλη, αντανακλώντας τη ζεστή λάμψη του σβηνόμενου φωτός, με τις στροφές του να κατευθύνουν φυσικά το βλέμμα μέσα στη σύνθεση. Οι διακριτικές μεταβάσεις των χρωμάτων — από τα θαμπά πράσινα και μπλε των ελών μέχρι τις ονειρικές μοβ σκιές — αποπνέουν ήσυχη μελαγχολία που προκαλεί ήρεμη ευλάβεια για τις γαλήνιες στιγμές της φύσης.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία την παραδοσιακή τεχνική ukiyo-e με επιμελείς στρώσεις χρωμάτων και εκλεπτυσμένη γραμμή, δίνοντας ποιητική ηρεμία στη σκηνή. Η ισορροπία μεταξύ της λεπτομερούς βλάστησης στο προσκήνιο και των μαλακών σιλουετών των βουνών στο βάθος δημιουργεί αρμονικό βάθος, προσκαλώντας τον θεατή να βυθιστεί σε αυτή την ήρεμη βραδινή ατμόσφαιρα. Το έργο, που δημιουργήθηκε το 1942, αντανακλά μια εποχή κατά την οποία αυτή η φυσική γαλήνη μπορεί να είχε ιδιαίτερη σημασία εν μέσω των αναταραχών της εποχής, προσφέροντας ένα διαχρονικό καταφύγιο ομορφιάς και στοχασμού.