Ten spokojny drzeworyt delikatnie ukazuje spokojne piękno nadrzecznego krajobrazu o zmierzchu. Odległe góry wznoszą się niczym cisi strażnicy, spowite głęboką indygo mgłą łagodzącą ich strome szczyty, podczas gdy niebo powyżej jest muśnięte delikatnymi różowo-pomarańczowymi chmurami, które zapowiadają zachodzące słońce. Rzeka leniwie meandruje przez bujne mokradła, odbijając ciepły blask gasnącego światła; jej wijące się zakola naturalnie prowadzą wzrok przez kompozycję. Subtelne przejścia kolorów — od stłumionych zieleni i błękitów mokradeł po marzycielskie purpurowe cienie — emanują spokojną melancholią, budząc cichą cześć dla spokojnych chwil natury.

Artysta mistrzowsko wykorzystuje tradycyjną technikę ukiyo-e, z precyzyjnym nakładaniem pigmentów i wyrafinowaną linią, co nadaje scenie poetyckiego wyciszenia. Równowaga między szczegółową roślinnością na pierwszym planie a łagodnymi sylwetkami gór w tle tworzy harmonijną głębię, zapraszając widza do zanurzenia się w tym wieczornym spokoju. Praca powstała w 1942 roku, odzwierciedlając okres, w którym taki naturalny spokój mógł mieć szczególne znaczenie w burzliwych czasach, oferując ponadczasową przystań piękna i refleksji.