Αυτή η εκφραστική χαρακτική αποτυπώνει την ήρεμη μετά τη βροχή ατμόσφαιρα στην περιοχή Ακασίτσο, με φόντο τον απαλά φωτισμένο παραποτάμιο ορίζοντα του Τόκιο. Η σύνθεση παρουσιάζει τέλεια αρμονία μεταξύ φύσης και ανθρώπινης δραστηριότητας—ένα κομψά δεμένο πλοίο κυριαρχεί στα υδάτινα ανάκλασματα, η σκοτεινή του σιλουέτα ξεχωρίζει καθαρά από τη φωτεινή λάμψη των φώτων της πόλης που αντανακλώνται στο γαλήνιο λιμάνι. Η απαλή κλίση του ουρανού, από βαθύ μπλε σε πιο ανοιχτές αποχρώσεις κοντά στον ορίζοντα, μεταφέρει το σβήσιμο του φωτός του λυκόφωτος και τη γαλήνη που ακολουθεί τη φρεσκοπότιστη βροχή. Στο προσκήνιο, ένας μικρός σκύλος κοιτάζει περίεργα τα νερά, προσθέτοντας μια ζεστή και σχεδόν παιχνιδιάρικη νότα στην ήρεμη σκηνή.

Η χαρακτική είναι εκτελεσμένη με επιδέξια ξυλογραφική τεχνική, χαρακτηριστική του καλλιτέχνη, και αναδεικνύει εξαιρετικό έλεγχο στη γραμμή και τις αποχρώσεις των χρωμάτων. Η λεπτή χρήση τονισμών ενισχύει την αντανακλαστική επιφάνεια του νερού, ενώ τα ευδιάκριτα περίγραμμα των ιστών του πλοίου έρχονται σε απαλό αντίθεση με τη διάχυτη λάμψη του απομακρυσμένου αστικού τοπίου. Αυτή η αλληλεπίδραση καλεί τον θεατή να βυθιστεί στη γαλήνη και τη δροσιά της στιγμής, προκαλώντας αίσθημα στοχαστικής μοναξιάς. Ιστορικά, το έργο ανήκει σε μια διάσημη σειρά που απεικονίζει εμβληματικές όψεις του Τόκιο, προσφέροντας μια ματιά στην αστική ζωή των αρχών του 20ού αιώνα και την παραδοσιακή αισθητική εν μέσω εκσυγχρονισμού. Υπάρχει μια διακριτική μελαγχολία—μια στιγμή κρεμασμένη ανάμεσα στην ησυχία της φύσης και την παρουσία του ανθρώπου που αντηχεί βαθιά σε αυτό το αρμονικό και ατμοσφαιρικό έργο.