Deze serene scène toont een rustige dorpsstraat bedekt met een dikke laag vers gevallen sneeuw. De bleekgrijze lucht strekt zich uit met een zachte neerval van delicate sneeuwvlokken, die de contouren van huizen en bomen verzachten. De compositie leidt het oog langs een smal pad dat kronkelt tussen besneeuwde daken en hekken, waar twee kleine figuren lopen onder traditionele paraplu's, die leven brengen in de winterse stilte. Subtiele details, zoals met sneeuw bedekte planten die zorgvuldig met houten palen worden ondersteund, weerspiegelen een nauwgezette observatie van de natuur en het plattelandsleven.

De kunstenaar gebruikt houtsnede technieken die kenmerkend zijn voor het vroege 20e-eeuwse Japanse ukiyo-e, met fijne overgangen van grijs naar wit, wat een koude, verfrissende sfeer oproept. De compositie balanceert verticale elementen zoals telefoonpalen met de horizontale spreiding van daken, waardoor een harmonieuze ritme ontstaat dat de toeschouwer kalmeert. Emotioneel roept het werk een stille introspectie op; de sneeuw nodigt uit tot contemplatie en een gevoel van knusse afzondering. Historisch gezien ontstond dit werk in een periode waarin traditionele Japanse houtsneden evolueerden om serene landschappen vast te leggen, wat een overgang naar moderne esthetiek weerspiegelt, terwijl culturele motieven behouden blijven.