ในภาพวาดที่มีอารมณ์นี้ การมีอยู่ของวิหารรูอองปรากฏขึ้นจากซิมโฟนีของสีน้ำเงินและเฉดสีที่นุ่มนวล ชวนผู้ชมเข้าสู่โลกที่แสงเต้นรำอย่างอิสระ แปรงสีของโมเนต์ดูเหมือนจะลอยอยู่เหมือนเสียงกระซิบ ซึ่งไม่เพียงแต่จับภาพโครงสร้าง แต่ยังจับใจความสำคัญของวิหารจริงๆ ด้านหน้าโดดเด่นอย่างยิ่ง โดยถูกขอบตัวโดยสีที่นุ่มนวลกว่า ซึ่งบอกถึงการเล่นของแสงแดดที่กรองผ่านเมฆ ดูเหมือนว่าเวลาได้หยุดอยู่ในช่วงเวลานั้น และวิหารซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสถาปัตยกรรมที่ทรงคุณค่า ยังคงยืนหยัดในบัดนี้ท่ามกลางธรรมชาติที่เปลี่ยนแปลงของแสงอย่างไม่สิ้นสุด

เมื่อคุณมองอย่างลึกซึ้ง มันดูเหมือนว่าภาพวาดนั้นกำลังหายใจ; การซ้อนทับของเนื้อสัมผัสทำให้เกิดความรู้สึกทั้งความคิดถึงและความงามที่ชั่วคราว การเลือกใช้พาเลทสีที่เย็นกว่าของโมเนต์—เฉดสีอาซูร์ (Cobalt), ส่วนเล็กน้อยของลาเวนเดอร์ และจุดสีที่อบอุ่น—เพิ่มความลึกทางอารมณ์ให้กับผืนผ้าใบที่สะท้อนกลับในแง่ส่วนตัว ผลงานชิ้นนี้ไม่เพียงแต่สะท้อนการสำรวจแบบมีอารมณ์ของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นการพินิจพิเคราะห์ที่เหนือกาลเวลาสำหรับความยิ่งใหญ่ทางสถาปัตยกรรมที่พบกับการสัมผัสที่ละเอียดอ่อนของแสงธรรมชาติที่สร้างความรู้สึกทั้งความประทับใจและความสงบ