Bu tablo, Rouen'un sisli manzarasını yakalıyor; manzara yavaş yavaş açılır, sanki hafif bir sisle sarılmış gibi. Ön plan, yumuşak ve soluk renklerle dolup taşıyor; bir grup sevimli evin manzaraya yaslanarak tasvir edildiği bir grup. Bu evler, beyaz ve toprak tonlarının hassas dokunuşlarıyla betimlenmiş, çevreleriyle uyum içinde görünmektedir. Arkalarında, havaya birbirine dolanan dumanlar salan bacalar görülüyor—bu şehri bir zamanlar tanımlayan çalışkan yaşamın nazik bir hatırlatıcısı. Üstteki gökyüzü açık sarı ve yumuşak gri bir karışım, huzur hissini uyandırıyor ama endüstriyel bir varlığı da vurguluyor. Monet'nin Empresyonizminin özü burada parlıyor; geçici bir anın güzelliğini ustaca yakalıyor; fırça darbeleri belirgin bir şekilde spontane, her bir dokunuş sahneye yaşam üflüyor.

Bakışınızı kompozisyonun daha uzak kısımlarına doğru kaydırdıkça, manzara ötelerde diğer yapılar beliriyor—belki fabrikalar—zamanın ve değişimin geçişini - anlamını belirtiyor. Bu yalnızca bir temsil değil; büyüme ve evrimin öyküsünü anlatıyor, doğa ile insan çabası arasında bir denge kuruyor. Genel duygusal etki, düşünce üzerine; doğal ile yapay arasındaki ilişkiye dair düşünmeye davet ediyor. Bu ince etkileşim içerisinde, Monet bizi geçmiş bir döneme bağlıyor; renk ve ışığın yumuşak kucaklaması, değişen çağın gerçeklikleri arasında öz düşünme izni veren bir atmosfer yaratıyor.