Bu büyüleyici eser, Venedik'te geçen ve suyun yumuşak renkleri yansıttığı bir manzarayı yansıtıyor; bu, etherik bir his uyandırıyor. Mimari, kesinlikle Venedik tarzında olmasına rağmen, neredeyse suyun gizemine sindiriliyor gibi görünür. Akışkan fırça darbesiyle resmedilen hayal ederiz ki hem hareket hem de durgunluğu yansıtır. Palazzo Dario'nun bulanık hatları, mavi ve mor tonlarıyla üst üste binmiş şekilde görünürken, sıcak okra dokunuşları sahneye altın bir parıltı getiriyor. Burada, sanatçı izleyiciyi kanallarda yüzmeye davet ediyor; bir romantizm ve tarih dolu şehir atmosferine sarılmıştır.

Kompozisyon, Venedik mimarisinin görkemi ile su yollarının huzurunu dengeleyerek, katı biçimlerle akışkan yansımalar arasında uyumlu bir diyalog oluşturuyor. Renkler, ağırlıklı olarak soğuk tonlar ile sıcak vurguların karışımı, ruhsal bir huzur hissi uyandırır ve suyun kenarındaki güneşli öğleden sonraların hikayelerini fısıldar. Bu tuval, Monet'in daha sonraki tarzına bir pencere işlevi de görüyor; çünkü o, anın özünü iletişim kurmak için ışık ve renklerin etkileşimini benimser, söz konusu anın sözcüksel temsilinden ziyade, izlenimci güzelliğin daha derin bir anlaşılırlığını ortaya koyarak.