Bu büyüleyici eserde, ünlü Waterloo Köprüsü, bir sis örtüsüyle örtülmüş ve rüya gibi bir atmosfer yaratmıştır. Kompozisyon, köprünün dikkat çekici formlarına odaklanmaktadır; yumuşak ve akıcı fırça darbeleriyle yakalanmış olan ışığın geçici kalitesiyle. Monet, eğrisel yapının sağlamlığını aşağıdaki parıldayan, dalgalanan sularla karşıtlık oluşturarak muhteşem bir şekilde birleştirir; ince yansımalar hareket ve zarafeti düşündürmektedir. Genel renk paleti, soğuk mavi ve yumuşak lavanta tonlarıyla hâkimdir ve huzur ve sükunet hissini uyandırırken, hafif bir melankoli dokunuşu da vardır. Mu muted tonlar, sabah sisinin sessiz güzelliği ile rezonansa girer ve izleyicilerin bu huzurlu sahnenin atmosferine dalmalarını davet eder.

Bu manzaraya bakarken, kendimizi Londra'daki o ana taşınmış gibi hissedebiliriz; hava nemle dolup taşıyor ve şehrin sesleri, sarhoş edici sisin içinde yok oluyor. Monet'in şekli tanımlamak için rengin kullanımı yerine çizgiyi tercih eden yenilikçi tekniği, canlı bir akışkanlık sağlar; köprüyü sahnenin eter havasına neredeyse yok oluyormuş gibi hissettirir. Bu eser yalnızca bir yer tasviri değil; bir deneyimi, zamanın geçici bir anını yakalıyor - sanatçının arazi, su ve ışığın anlık doğasıyla etkileşimine olan çekiciliğini yansıtıyor. Böylece, Monet'in eseri yalnızca bir manzara olarak değil, algı, güzellik ve etrafımızdaki dünyanın duyusal deneyimi üzerine bir meditasyon olarak öne çıkmaktadır.