Resim, Seine kıyılarında huzurlu bir anı davet eden huzurlu bir hayal gibi açılıyor. Renk kıvrımları su ile bulut arasındaki sınırları bulanıklaştırarak, yüzeyde dans eden yumuşak bir sabah ışığını öneriyor. Monet’nin fırça darbeleri gevşek ama amacını taşıyor; nehir ile kıyının hafif çarpmasıyla taklit eden bir ritim oluşturuyor; yeşil tonları ve yumuşak kahverengiler sıcak, altın ışık lekeleri arasında sıcacık bir şekilde yer alıyor ve nehirle sarılmış olan pitoresk köyü aydınlatıyor. Suyun üzerinde dağılan küçük tekneler yalnızca araçlar değil, aynı zamanda dinlenmenin ve hayatın basit zevklerinin sembolleri olarak sahteleri üzerinden akıyor.

Gözünüzü teknelerden tepelerin üzerine doğru kaydırdıkça, mimari bir samimiyetle çıkıyor—kilisenin kulesi canlı evlerin üzerine yükseliyor, neredeyse sahneye bakan bir bekçi gibi. Kompozisyon dengeleyici ama zarif bir doğallıkla hareketle dolu; hafif bir cılızlık getiriyor. Renkler, yumuşak pastellerden daha derin toprak tonlarına kadar, neredeyse rüya gibi bir şekilde bir araya geliyor, barış ve nostalji duygularını davet ediyor. Bu resim, empresyonist hareketin mühim bir anını kaplıyor, sanatçıların detaylı gerçekçilikten daha ifadeci bir doğa yorumuna geçişini yansıtıyor—Monet, size yalnızca görmek yerine o yerin özünü hissettiriyor ve size o anı tadmanız için davet ediyor, sanki oradaymış gibi sıcak günün yumuşak tonlarını zevkle yaşarsınız.