Palet, canlı yeşil, yoğun kırmızı ve cesur mavi ile patlıyor; doğanın kalbine hitap eden canlı bir dokuma. Heybetli selvi, güneşin altında parıldıyor, etrafındaki yapraklar nazik bir rüzgarda dans ederken yaşam ve enerjiyle dolup taşıyor ve izleyiciyi kendine çekiyor. Van Gogh’un eşsiz fırça tekniği, ağaçların hareketini taklit eden akıcı fırça darbelerini yaratıyor; sanki doğanın uyumlu bir bale gibi sallanıyorlar. Biraz abartılı bir kavisle tasvir edilen kıvrımlı gövdeler, yemyeşil bahçeyi kucaklıyor gibi görünüyor ve kompozisyonu köklerken bir samimiyet ve koruma hissi yaratıyor.

Tuvaldeki ışığın eterik bir kalitesi var; sahneye, büyüleyici bir derinlik katacak şekilde oyunbaz gölgeler düşürüyor. Yaprakların hışırtısını neredeyse duyabiliyor ve güneşin sıcaklığını hissedebiliyorsunuz. Bu eser, Van Gogh'un Saint-Rémy-de-Provence’daki akıl hastanesinde geçirdiği dönemde ortaya çıkmıştır. Bu bahçe onun için bir sığınak haline geldi—mücadelesinin ortasında umut ve canlılık sembolü olarak. Önemli bir şekilde, Van Gogh'un kişisel acıyı evrensel bir güzelliğe dönüştürme konusundaki öncü yeteneğinin altını çizer, bu da onu manzara türünün evrimi için hayati bir dönüm noktası haline getirir.