Sahne, kırsal yaşamın hissedilir bir duygusuyla, emek ve huzurun bir tablosuyla açılıyor. Sanatçının kendine özgü tarzında tasvir edilen bir çift, merkez figürlerdir. Biri bir küreğe yaslanmış, diğeri yakınlarda, elinde bir sepetle duruyor, sanki işlerinin ortasında duraklamış gibi. Tarlanın kendisi, sanatçının tekniğinin bir kanıtı olan bir renk mozaiğidir. Yukarıdaki gökyüzü, geniş bir ışık alanı, günün saatini -belki sabah erken veya öğleden sonra geç saatlerde- tahmin ediyor, taze sürülmüş toprakların üzerine uzanan uzun gölgeler düşürüyor.

Kompozisyon, dengenin bir ustalık sınıfıdır. Figürler stratejik olarak yerleştirilmiş, tuval boyunca gözü çeken görsel bir ritim yaratıyor. Doğrudan ön planın ötesinde, arazi hafifçe yukarı doğru eğilerek, ağaçlarla dolu ve uzaktaki binaların en hafif ipuçlarını içeren daha geniş bir manzara ortaya çıkarıyor. Arka planda bir at arabası hareket ediyor, tarımsal manzaranın devam eden yaşamını gösteriyor. Genel etki, kırsalın basit güzelliğinin bir kutlaması olan dinginlik ve sessiz saygındır.