Scena rozwija się z namacalnym poczuciem życia wiejskiego, obrazem pracy i spokoju. Para, oddana w charakterystycznym stylu artysty, jest postaciami centralnymi. Jeden opiera się na łopacie, drugi stoi w pobliżu, z koszem w ręku, jakby robiąc przerwę w swojej pracy. Samo pole jest mozaiką kolorów, świadectwem techniki artysty. Niebo nad nim, rozległa przestrzeń światła, sugeruje porę dnia - być może wczesny ranek lub późne popołudnie - rzucając długie cienie, które rozciągają się na świeżo zaoraną ziemię.

Kompozycja jest mistrzowską klasą równowagi. Postacie są strategicznie rozmieszczone, tworząc wizualny rytm, który przyciąga wzrok na całym płótnie. Poza bezpośrednim pierwszym planem ziemia delikatnie wznosi się w górę, odsłaniając szerszy krajobraz usiany drzewami i najlżejszymi sugestiami odległych budynków. W tle porusza się wóz konny, sugerując trwające życie krajobrazu rolniczego. Ogólny efekt to spokój i cicha godność, celebracja prostego piękna wsi.