De scène ontvouwt zich met een voelbaar gevoel van het landelijke leven, een tableau van arbeid en rust. Een paar, weergegeven in de kenmerkende stijl van de kunstenaar, zijn de centrale figuren. De een leunt op een schop, de ander staat in de buurt, met een mand in de hand, alsof ze even pauzeren in hun werk. Het veld zelf is een mozaïek van kleuren, een bewijs van de techniek van de kunstenaar. De lucht erboven, een uitgestrekte lichtvlakte, zinspeelt op het tijdstip van de dag – misschien vroeg in de ochtend of laat in de middag – en werpt lange schaduwen die zich uitstrekken over de pas geploegde grond.

De compositie is een masterclass in evenwicht. De figuren zijn strategisch geplaatst en creëren een visueel ritme dat het oog over het doek trekt. Voorbij de directe voorgrond helt de grond zachtjes omhoog, waardoor een breder landschap zichtbaar wordt, bezaaid met bomen en de kleinste aanduiding van verre gebouwen. Een paardenkoets beweegt op de achtergrond, wat wijst op het voortdurende leven van het agrarische landschap. Het algehele effect is er een van sereniteit en stille waardigheid, een viering van de eenvoudige schoonheid van het platteland.