De scène ontvouwt zich in een frisse, winterse omhelzing; een weg, bedekt met sneeuw, baant zich een weg door het landschap. Torenhoge bomen, met hun skeletachtige takken die zich uitstrekken naar een bleke, winterse hemel, omlijsten de scène. Het zonlicht, hoewel zwak, werpt lange, koude schaduwen, die de textuur van de sneeuw en de gedempte tonen van de omgeving benadrukken. Een stel, ingepakt tegen de kou, staat in de buurt van een paard, hun figuren voegen een vleugje menselijke warmte toe aan de verder serene omgeving. Een koets in de verte suggereert een rustige reis, een glimp van het leven dat doorgaat te midden van de winterse stilte. De penseelstreken, los en expressief, vangen het vluchtige moment, de manier waarop het licht danst op de sneeuw, de kou in de lucht. Het is een moment van rust; een momentopname van een tijd waarin de wereld leek te vertragen.