Sahne, taze bir kış kucağıyla açılıyor; karla kaplı bir yol, manzaradan kendine yol açıyor. İskelet gibi dalları soluk, kışlık bir gökyüzüne uzanan, yükselen ağaçlar sahneyi çerçeveliyor. Zayıf olmasına rağmen güneş ışığı, karın dokusunu ve çevrenin kısık tonlarını vurgulayarak uzun, soğuk gölgeler düşürüyor. Soğuktan korunmak için giyinmiş bir çift, bir atın yanında duruyor, figürleri aksi takdirde sakin ortama bir dokunuş sıcaklık katıyor. Uzaktaki bir fayton, kışın sessizliğinin ortasında devam eden hayata bir bakış, sessiz bir yolculuk öneriyor. Fırça darbeleri, gevşek ve etkileyici, anlık anı, ışığın kar üzerinde dans etme şeklini, havadaki soğukluğu yakalar. Bu bir huzur anı; dünyanın yavaşladığı bir zamanın anlık görüntüsü.