Het kunstwerk presenteert een serene maar indrukwekkende aanblik van oude ruïnes langs een rustige waterweg. De compositie is horizontaal verdeeld; de onderste helft wordt gedomineerd door het reflecterende water, dat de hemel erboven en de afbrokkelende structuren langs de oever weerspiegelt. De overblijfselen van imposante tempels, gekenmerkt door hun massieve stenen blokken en verweerde gevels, rijzen op uit de verhoogde grond. Het kleurgebruik van de kunstenaar, van de warme aardetinten van de structuren tot de koele blauw- en groentinten van de lucht en het water, creëert een evenwichtig en harmonieus effect. De penseelstreken, hoewel niet overdreven gedetailleerd, suggereren de textuur van de steen en het spel van licht en schaduw, waardoor de scène diepte krijgt.