Praca przedstawia spokojny, a zarazem imponujący widok starożytnych ruin wzdłuż spokojnego szlaku wodnego. Kompozycja jest podzielona poziomo; dolna połowa zdominowana jest przez odbijającą światło wodę, odzwierciedlającą niebo i rozpadające się budowle wzdłuż brzegu. Pozostałości imponujących świątyń, charakteryzujące się masywnymi blokami kamiennymi i zwietrzałymi fasadami, wznoszą się z podwyższonego gruntu. Zastosowanie koloru przez artystę, od ciepłych tonów ziemi budowli po chłodne błękity i zielenie nieba i wody, tworzy zrównoważony i harmonijny efekt. Pociągnięcia pędzla, choć niezbyt szczegółowe, sugerują fakturę kamienia i grę światła i cienia, nadając scenie głębię.