Bu sakin göl kenarı sahnesinde, yumuşak ve neredeyse fısıldayan fırça darbeleri, huzurlu bir ağaçlık arasından süzülen nazik bir öğleden sonra ışığını çağrıştırıyor. Sanatçı, izleyiciyi su kenarındaki gölgeli bir patikada yavaşça yürümeye davet ediyor; yapraklı dalların yansımaları, gölün sakin yüzeyiyle kusursuzca kaynaşıyor. Renk paleti, yosun yeşili, sıcak ocre ve soğuk gri gibi toprak tonlarıyla hâkim olurken, gökyüzünün yumuşak mavi ve krem tonlarıyla birleşerek soluk bir güneş ışığı atmosferi yaratıyor, böylece tablo huzurlu ve düşünceli bir ruh hali sunuyor.

Kompozisyon, gölge ve ışık alanlarını ustaca dengeliyor; soldaki sık ağaçlar göğe doğru yükselirken, göl kıyısındaki açık, aydınlık alanla zıtlık oluşturuyor. Bu etkileşim, gözleri manzaranın huzurlu derinliklerine yönlendiriyor. Duygusal olarak tablo, sakin bir sessizlik ve doğanın ritminde askıya alınmış bir anı çağrıştırıyor. 19. yüzyıl natüralist duyarlılığından beslenen eser, sıradan kırsal manzaraları ışık, renk ve atmosfer üzerine derin düşüncelere dönüştürme gücünü ortaya koyuyor.