Yumuşak renklerin kucaklayıcı kollarında, bu eser huzurlu ama melankolik bir atmosfer uyandırıyor. Ufuk, denizle gökyüzünün birleştiği, yumuşak mavi ve grilerle boyanmış bir düşsel alan. Sudaki, nerdeyse fısıldar gibi görünüşte figürler—belki yüzücüler ya da balıkçılar—doğanın büyüklüğü karşısında küçük siluetler gibi. Bu karşıtlık, manzaranın büyüklüğünü ve içindeki küçüklüğümüzü vurguluyor. Resim, zaman içinde duraksayan bir anı kapsıyor, her fırça darbesi düşünmeye davet ediyor. Monet, bu eserde sadece bir yeri değil, aynı zamanda anın hissini de yakalıyor, insanlık ile doğa arasında derin bir bağın yankısını çıkarıyor.