Yumuşak, altın rengi bir öğleden sonra ışığında aydınlanan bu büyüleyici sahnede, Fransız bahçelerinin yemyeşil bitki örtüsü ile çevrili sakin Venedik sularında zarifçe süzülen bir gondol görülüyor. Sanatçının ince fırça darbeleri, taş parmaklıkların üzerindeki yapraklı ağaçların hafifçe eğildiği ve gizli bir sığınağı anımsattığı huzurlu bir zarafeti hissettiriyor. Parıldayan kanalda yumuşak dalgalanmalar, zümrüt, oker ve pembe tonlarının sıcak paletiyle oynuyor; sanki hava bile bu sessiz girişe saygı duruşunda bulunuyor.

Kompozisyondaki denge göze çarpıyor: İnce mavi demir halat direklerinin dikeyliği, yaprakların ve suyun akışkan, organik formlarıyla çarpıcı bir tezat oluşturuyor. Zengin kırmızı ve kahverengi giysiler içindeki figürler, sıcaklık ve hareket katıyor; alçak sesle yapılan konuşmalar ve suyun tahtaya vuruşu duyulur gibi. Bu huzurlu köşe, narin ve canlı fırça darbeleriyle resmedilmiş, izleyiciyi Venedik’in görkemli hareketliliği arasında dingin bir an’a taşıyor. Eser, doğa ile insan yapımı güzelliğin birleşimine nazik bir övgü niteliğinde, 19. yüzyılın eğlence ve manzarasına dair bir düş.