Skąpany w miękkich, złotych promieniach popołudnia, ten uroczy obraz ukazuje gondolę z gracją sunącą po spokojnych wodach Wenecji, otoczoną bujną zielenią francuskich ogrodów. Delikatne pociągnięcia pędzla artysty wywołują poczucie spokojnej elegancji; liściaste drzewa delikatnie wyginają się nad kamienną balustradą, która sugeruje ukryte schronienie. Odbicia na połyskującym kanale subtelnie falują, grając ciepłymi barwami szmaragdu, ochry i różu – jakby powietrze samo oddawało cichą cześć temu spokojnemu wejściu.

Kompozycja zachwyca równowagą: smukłe, niebieskie pale cumownicze kontrastują z płynnymi, organicznymi kształtami liści i wody. Postacie ubrane w bogate czerwienie i brązy dodają ludzkiego życia i ruchu, zapraszając do wyobrażenia sobie szeptanych rozmów i delikatnego plusku wody o drewno. Ten idylliczny zakątek, namalowany lekko i żywo, przenosi widza do chwili spokojnej przerwy wśród wielkości Wenecji. Dzieło jest czułą oda do połączenia natury i stworzonego przez człowieka piękna, romantycznym spojrzeniem na wypoczynek i pejzaż XIX wieku.