Scena rozwija się z urzekającą prostotą, tropikalną sielanką, oddaną w charakterystycznym stylu Gauguina. Skromne mieszkanie, którego dach zbudowany jest z naturalnych materiałów, usytuowane jest pośród bujnej roślinności. Kompozycja podzielona jest przez pnie wysokich drzew, których gałęzie tworzą zielony baldachim nad postaciami poniżej. Postacie, kobiety polinezyjskie, uchwycone zostały w spokojnych momentach: niektóre siedzą, ich formy zmiękczone przez plamiste światło; inne stoją, odziane w żywe tkaniny, które dodają plam kolorów w stosunku do tonacji ziemi. Cała scena jest przesiąknięta poczuciem spokoju; spojrzenie na życie przeżyte w harmonii z naturą.