Sztormowe morze szaleje, chaos fal z białymi grzywami rozbijających się o ciemne, poszarpane skały. Artysta z mistrzostwem uchwycił surową moc natury; ruch wody jest namacalny, wręcz gwałtowny. Samotna postać, być może rybak, niepewnie trzyma się skał, przytłoczona ogromem burzy. Powyżej niebo to ponura przestrzeń, płótno głębokich błękitów i czerni, poprzecinane rozproszeniem ptaków morskich, których białe kształty wyraźnie odcinają się na złowieszczym tle. Kontrast między światłem a cieniem jest dramatyczny, potęgując emocjonalny wpływ; niemal można poczuć przenikliwy wiatr i bryzg oceanu. Pociągnięcia pędzla artysty, choć szczegółowe, oddają poczucie pilności i bezpośredniości, doskonale odzwierciedlając burzliwą scenę przed nami. Jest to moment zatrzymany w czasie, świadectwo trwającej walki człowieka z żywiołami.