Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια μαγευτική απλότητα, μια τροπική ειδυλλία αποδοσμένη στο χαρακτηριστικό στυλ του Γκωγκέν. Ένα ταπεινό οίκημα, η στέγη του οποίου είναι κατασκευασμένη από φυσικά υλικά, φωλιάζει μέσα σε πλούσιο φύλλωμα. Η σύνθεση διχοτομείται από τους κορμούς ψηλών δέντρων, τα κλαδιά των οποίων σχηματίζουν ένα καταπράσινο θόλο πάνω από τα πρόσωπα από κάτω. Τα πρόσωπα, γυναίκες της Πολυνησίας, αιχμαλωτίζονται σε ήσυχες στιγμές: μερικές κάθονται, τα σώματά τους μαλακώνουν από το στικτό φως. άλλες στέκονται, τυλιγμένες σε έντονα υφάσματα που προσθέτουν πινελιές χρώματος έναντι των γήινων τόνων. Όλη η σκηνή είναι διαποτισμένη με μια αίσθηση γαλήνης. μια ματιά σε μια ζωή που βιώνεται σε αρμονία με τη φύση.