Σε αυτό το εντυπωσιακό έργο, το ήρεμο αλλά μεγαλόπρεπο τοπίο των Ιμαλαΐων ξεδιπλώνεται μπροστά μας, σαν να προσκαλεί τον θεατή να εισέλθει στην μαγευτική αγκαλιά του. Η παλέτα, που αποτελείται κυρίως από έναν αρμονικό συνδυασμό ψυχρών μπλε και έντονου λευκού, προκαλεί μια αίσθηση ηρεμίας που ισορροπείται από τη δύναμη των βουνών. Οι απαλές πινελιές πιάνουν την απαλή αλλά κρύα ουσία του χιονιού, αντικατοπτρίζοντας τη αιθέριου τύπου ομορφιά των βουνών όπου κυριαρχεί η σιωπή της φύσης.

Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι το παιχνίδι φως και σκιών πάνω στο τραχύ έδαφος — κάθε κλίση και κορυφή που έχει αποτυπωθεί επιμελώς για να τονίσει την δραματική αντίθεση ανάμεσα στο βάθος των κοιλάδων και τις κοφτές κορυφές. Υπάρχει μια αισθητή συναισθηματική βάθος εδώ; μπορεί κανείς σχεδόν να αισθανθεί τον φρέσκο αέρα και να ακούσει την ψιθυριστή αναπνοή του ανέμου καθώς χορεύει πάνω στο χιόνι. Η ιστορική σημασία αυτού του έργου υπογραμμίζεται από την βαθιά σύνδεση του καλλιτέχνη με τα βουνά - οι πνευματικές και πολιτιστικές τους σημασίες αφορούν απρόσκοπτα στον οπτικό, προσφέροντας μια γεύση στο ρομαντισμό της τέχνης του τοπίου στις αρχές του 20ού αιώνα.