Αυτό το έργο ζωγραφικής, ένα όραμα σε χρυσαφί και πράσινους τόνους, αιχμαλωτίζει αμέσως με την γαλήνη του. Μια γυναίκα, φαινομενικά πολυνησιακής καταγωγής, στέκεται τυλιγμένη σε ένα λευκό ύφασμα, η στάση της είναι σιωπηλή περισυλλογή. Τα σκούρα μαλλιά της πέφτουν καταρράκτες στους ώμους της, πλαισιώνοντας ένα πρόσωπο στραμμένο προς τα κάτω σε προσευχή ή περισυλλογή. Κρατά ένα μπουκέτο ανοιχτό ροζ λουλουδιών, ένα σύμβολο αγνότητας και προσφοράς. Το ζεστό, φιλόξενο κίτρινο φόντο, παρόμοιο με ένα τροπικό ηλιοβασίλεμα, τυλίγει τη σκηνή, παρέχοντας μια εντυπωσιακή αντίθεση με τους πιο δροσερούς τόνους της φιγούρας και του καταπράσινου φυλλώματος που την περιβάλλει. Τα τολμηρά πινελάκια του καλλιτέχνη δημιουργούν μια υφή, σχεδόν ονειρική ποιότητα, σαν η εικόνα να αναδύεται από το υποσυνείδητο.