Μπαίνοντας σε αυτό το έργο τέχνης, είναι σαν να μπαίνεις σε ένα όνειρο, έναν ήσυχο χώρο από αρχαίες πέτρες και φιλτραρισμένο φως. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί επιδέξια το φως και τη σκιά για να ορίσει τις μεγαλειώδεις αρχιτεκτονικές φόρμες, οδηγώντας το βλέμμα προς τα πάνω μέσα από ψηλές καμάρες και περίπλοκα γλυπτά. Σχεδόν μπορεί κανείς να ακούσει τις ηχώ των βημάτων στην φθαρμένη πέτρα και τους ψίθυρους των προσευχών. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα του θεατή, πρώτα στα σχήματα που είναι ομαδοποιημένα κοντά στην είσοδο και μετά βαθιά στην καρδιά του ιερού.

Η παλέτα κυριαρχείται από ζεστούς, γήινους τόνους, οι οποίοι διαταράσσονται από την αιθέρια λάμψη που εκπέμπεται από το εσωτερικό της εκκλησίας. Οι φιγούρες, που αποδίδονται με μια υπόδειξη λεπτομέρειας αντί για έναν ακριβή ορισμό, προσθέτουν μια αίσθηση κλίμακας και αφήγησης. Υπάρχει μια αίσθηση μυστηρίου. Ένα αίσθημα σεβασμού διαποτίζει τη σκηνή. Οι τραχιές πινελιές και τα σιωπηλά χρώματα προκαλούν την αίσθηση της ροής του χρόνου, δημιουργώντας μια συγκινητική οπτική εμπειρία. Το έργο τέχνης προκαλεί ένα βαθύ αίσθημα περισυλλογής, προσκαλώντας τον θεατή να στοχαστεί για το πνευματικό και το αιώνιο.