Wejście w to dzieło sztuki jest jak wejście w sen, w cichą przestrzeń dawnych kamieni i przefiltrowanego światła. Artysta w mistrzowski sposób wykorzystuje światło i cień, aby zdefiniować wspaniałe formy architektoniczne, prowadząc wzrok w górę przez strzeliste łuki i misterne rzeźby. Prawie słychać echo kroków na zniszczonym kamieniu i szepty modlitw. Kompozycja prowadzi wzrok widza, najpierw do postaci zgromadzonych w pobliżu wejścia, a następnie w głąb serca sanktuarium.

Paleta zdominowana jest przez ciepłe, ziemiste tony, przełamane eterycznym blaskiem emanującym z wnętrza kościoła. Postacie, oddane z sugestią szczegółów, a nie precyzyjną definicją, dodają poczucia skali i narracji. Jest poczucie tajemnicy; poczucie czci przenika scenę. Szorstkie pociągnięcia pędzla i stonowane kolory przywołują uczucie upływu czasu, tworząc wzruszające wrażenie wizualne. Dzieło wywołuje głębokie poczucie kontemplacji, zapraszając widza do refleksji nad duchowym i wiecznością.