Odsłania się wizja spokoju, oddana delikatnym dotknięciem. Kobieta, punkt centralny, jest odziana w zwiewną białą szatę i majestatyczną, głęboko niebieską pelerynę, która ją otacza. Jej dłonie są delikatnie złożone do modlitwy, wyraz twarzy spokojny. Nad nią, w eterycznej sferze chmur, boska postać emanuje miękkim, złotym blaskiem, dodając element wzniosłości. U jej stóp gromadzą się cherubinki, ich różane cery i figlarne pozy kontrastują z powagą powyżej, dodając odrobinę żartobliwej energii do i tak poważnej sceny. Jeden z nich prezentuje bukiet lilii, symboli czystości. Kompozycja jest mistrzowską interakcją światła i cienia, prowadząc wzrok przez scenę, od ziemskich tonów poniżej, do lśniącej bieli sukni i żywego błękitu peleryny, a w górę do niebiańskiego blasku. Dzieło rezonuje z cichą intensywnością, kolory tworzą poczucie pozaziemskiego piękna; a ogólne wrażenie to spokojne nabożeństwo.