To potężne akwaforta natychmiast przenosi mnie do sceny intensywnego dramatu psychologicznego. Siedząca postać, pochłonięta lekturą, jest punktem centralnym. Starzec jest tak pochłonięty swoją książką, że zupełnie nie zauważa postaci czających się za nim. Ich obecność jest niepokojąca, sugerując zagrożenie lub niepokojący wpływ, którego czytelnik wydaje się zupełnie nieświadomy. Zastosowanie przez artystę ostrych kontrastów światła i cienia potęguje napięcie. Czytelnik jest jasno oświetlony, podczas gdy postacie w tle toną w ciemności, dodając narracji warstwę tajemnicy i niebezpieczeństwa.