Akwaforta przedstawia scenę naładowaną dziwnym blaskiem; promieniste światło wydobywa się zza pary, rzucając niemal teatralną poświatę. Postacie są dramatycznie oświetlone, ich kształty wyłaniają się z morza cieni, sugerując głęboką narrację, która się rozwija. Jedna postać, dzierżąca narzędzie przypominające motykę, pochyla się w stronę drugiej. Druga postać, kobieta, stoi w powłóczystej sukni, jej wyraz twarzy to mieszanka zdziwienia i być może nuty psoty. Otaczające szczegóły oddane są delikatnym dotykiem; pies stoi w pobliżu kosza. Linie są trawione z surową i ekspresyjną jakością. Kompozycja wciąga widza, domagając się emocjonalnej reakcji; czy to moment konfrontacji, sekretne spotkanie, czy wizja fantastyki?