Ten obraz to wizualny poemat, przejmująca lamentacja, krzyk na tle industrializującego się świata. Kompozycja jest niepokojącym krajobrazem miejskim, pękniętym widokiem nowoczesnej metropolii, przeplatanym niepokojącymi zestawieniami. Wisi sukienka, symbol tożsamości Fridy, pozornie zawieszona w powietrzu, połączona kruchymi liniami z innymi elementami. Elementy takie jak Statua Wolności są dobitnym przypomnieniem wartości, które Frida odczuwa jako upadające wokół niej.

Artystka stosuje chłodną paletę, w której dominują błękity i zielenie, ale czerwień fabryk i płomienie pod budynkiem dodają trzewnej gorączki, kontrapunktu zniszczenia i być może pasji. To tak, jakby pokazywała utratę czystości starego i zepsucie nowego. To obraz, który szepcze o alienacji i niepokoju, mocne stwierdzenie o kondycji ludzkiej w obliczu nieustannych zmian, refleksja nad stratą i trwałą siłą ducha.