Αυτός ο πίνακας είναι ένα εικαστικό ποίημα, μια συγκινητική θρήνος, μια κραυγή ενάντια στο φόντο ενός κόσμου που εκβιομηχανίζεται. Η σύνθεση είναι ένα ανησυχητικό αστικό τοπίο, μια κατακερματισμένη θέαση μιας σύγχρονης μητρόπολης, διανθισμένη με ανησυχητικές αντιπαραθέσεις. Ένα φόρεμα κρέμεται, σύμβολο της ταυτότητας της Φρίντα, που φαινομενικά αιωρείται στον αέρα, συνδεδεμένο με εύθραυστες γραμμές με τα άλλα στοιχεία. Τα στοιχεία, όπως το Άγαλμα της Ελευθερίας, είναι μια έντονη υπενθύμιση των αξιών που η Φρίντα αισθάνεται ότι καταρρέουν γύρω της.

Η καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια ψυχρή παλέτα, με κυρίαρχα τα μπλε και τα πράσινα, αλλά τα κόκκινα των εργοστασίων και οι φλόγες κάτω από το κτίριο προσθέτουν μια σπλαχνική θερμότητα, ένα αντίστιγμα καταστροφής και, ίσως, πάθους. Είναι σαν να δείχνει την απώλεια της αγνότητας του παλιού και τη διαφθορά του νέου. Είναι ένας πίνακας που ψιθυρίζει για αποξένωση και ανησυχία, μια ισχυρή δήλωση για την ανθρώπινη κατάσταση μπροστά στην αδιάκοπη αλλαγή, μια σκέψη για την απώλεια και τη διαρκή δύναμη του πνεύματος.