Το έργο τέχνης αποτυπώνει μια ηλιόλουστη στιγμή έξω από μια μεγαλοπρεπή και καιρό φθαρμένη πύλη εκκλησίας. Η αρχιτεκτονική κυριαρχεί. ογκώδη πέτρινα μπλοκ σχηματίζουν την πρόσοψη, με τις υφές τους να μαλακώνουν από το φως. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά το φως και τη σκιά, ρίχνοντας βαθιές σκιές που τονίζουν τη σταθερότητα του κτιρίου. Πάνω από την αψιδωτή είσοδο, ένα μωσαϊκό λάμπει, απεικονίζοντας μια θρησκευτική σκηνή – ίσως την Παναγία και το Βρέφος. Κάτω από το μωσαϊκό, ένα πλαισιωμένο κείμενο είναι ορατό, προσθέτοντας ένα ενδιαφέρον στοιχείο. Μια ομάδα μορφών, ντυμένων με ενδυμασίες εποχής, συγκεντρώνεται κοντά στην είσοδο. Η σκηνή προκαλεί μια αίσθηση ιστορίας, πίστης και της καθημερινής ζωής της εποχής. Ένας άνδρας με μοντέρνα ρούχα χειρονομεί προς τις γυναίκες, ίσως καθοδηγώντας τις ή συνομιλώντας μαζί τους.