Η σκηνή ξεδιπλώνεται στο μεγαλόπρεπο εσωτερικό μιας καθεδρικής εκκλησίας, όπου επιβλητικά τόξα και παχιά, διακοσμημένα κολώνες κυριαρχούν στον χώρο με σοβαρή μεγαλοπρέπεια. Το ζεστό, χρυσαφένιο φως διεισδύει μέσα από τα βιτρώ παράθυρα, ρίχνοντας επιμηκυμένες σκιές και φωτίζοντας τις λεπτομερείς χαραγμένες πέτρινες επιφάνειες, προκαλώντας μια αισθητή αίσθηση διαχρονικού σεβασμού. Οι ευαίσθητες πλύσεις ακουαρέλας αποτυπώνουν απαλά το παιχνίδι φωτός και σκιάς, προσκαλώντας σε σιωπηλή περισυλλογή, ενώ οι σκορπισμένες φιγούρες — μικρές και απορροφημένες — προσθέτουν ανθρώπινη κλίμακα και αφήνουν μια αφηγηματική υπόνοια αφοσίωσης ή προσκυνηματισμού. Μπορεί κανείς σχεδόν να ακούσει την ηχώ βημάτων αναμεμειγμένη με ψιθυριστές προσευχές σε αυτόν τον ιερό χώρο· η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη με ιστορία και πνευματικότητα.