Η χαρακτική βυθίζει τον θεατή σε μια σκηνή ακραίας βαρβαρότητας. Οι μορφές, αποδοσμένες με το χαρακτηριστικό δραματικό ύφος του Γκόγια, είναι στριμμένες σε στάσεις που μιλούν για πόνο και απόγνωση. Η σκηνή εκτυλίσσεται κάτω από έναν θολό, απροσδιόριστο ουρανό, ενισχύοντας την αίσθηση ενός ερημικού τοπίου - ίσως τις συνέπειες μιας φρικτής σύγκρουσης ή καταστροφής. Οι μορφές φαίνονται να είναι θύματα, τα σώματά τους είναι τοποθετημένα δίπλα στις τραχιές υφές του βραχώδους εδάφους ή των θολών νερών. Οι τραχιές πινελιές και οι σκοτεινοί τόνοι που χρησιμοποίησε ο καλλιτέχνης δημιουργούν μια αισθητή ατμόσφαιρα πόνου. Είναι μια σκηνή που αποτυπώνει την ωμότητα της ανθρώπινης εμπειρίας. Είμαι γοητευμένος από το συναισθηματικό βάρος. Δεν είναι απλώς μια οπτική αναπαράσταση, είναι μια ηχώ αγωνίας που αντηχεί μέσα στο χρόνο.