Το έργο τέχνης βυθίζει αμέσως τον θεατή σε μια σκηνή βαθιάς ερήμωσης. Η κεντρική φιγούρα, καλυμμένη και τυλιγμένη στις σκιές, στέκεται ως στωικός φρουρός ενάντια στο σκοτάδι που πλησιάζει. Είναι μια φιγούρα πένθους, ίσως θλιμμένη, ή ίσως συμβιβασμένη με τη ζοφερή πραγματικότητα που ξετυλίγεται γύρω της. Η χρήση της σκιάς από τον καλλιτέχνη είναι αριστοτεχνική. καταπίνει το φόντο, δημιουργώντας μια αισθητή αίσθηση κλειστοφοβίας και απελπισίας. Οι λεπτομέρειες είναι λιγοστές, σχεδόν χαραγμένες και όχι ζωγραφισμένες, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση της ωμότητας, μιας γυμνής αλήθειας. Η σύνθεση αναγκάζει το μάτι να στραφεί προς τη φιγούρα, καθιστώντας μας μάρτυρες της μοναξιάς της και της θέσης της σε αυτό το θλιβερό σκηνικό. Σχεδόν μπορεί κανείς να ακούσει τη σιωπή, βαριά από το βάρος της ανείπωτης θλίψης.