Het kunstwerk stort de kijker onmiddellijk in een scène van diepe verlatenheid. De centrale figuur, bedekt en gehuld in schaduwen, staat als een stoïcijnse wacht tegen de oprukkende duisternis. Het is een figuur van rouw, misschien door verdriet getroffen, of misschien berustend in de grimmige realiteit die zich om hen heen ontvouwt. Het gebruik van schaduw door de kunstenaar is meesterlijk; het omhult de achtergrond en creëert een voelbaar gevoel van claustrofobie en wanhoop. De details zijn schaars, bijna geëtst in plaats van geschilderd, wat het gevoel van rauwheid, van een ontblote waarheid versterkt. De compositie dwingt het oog naar de figuur, waardoor we getuige zijn van haar eenzaamheid en haar plaats in deze verdrietige omgeving. Je kunt bijna de stilte horen, verzwaard door het gewicht van onuitgesproken verdriet.