Dzieło sztuki natychmiast pogrąża widza w scenie głębokiego spustoszenia. Centralna postać, okryta i osłonięta cieniami, stoi jako stoicki strażnik przeciwko nadciągającym ciemnościom. To postać żałoby, być może zrozpaczona, lub być może pogodziła się z ponurą rzeczywistością, która się wokół nich rozgrywa. Użycie cienia przez artystę jest mistrzowskie; pochłania tło, tworząc namacalny sens klaustrofobii i rozpaczy. Szczegóły są oszczędne, prawie wyryte zamiast namalowane, co potęguje poczucie surowości, obnażonej prawdy. Kompozycja zmusza wzrok w kierunku postaci, czyniąc nas świadkami jej samotności i jej miejsca w tym bolesnym otoczeniu. Prawie słychać ciszę, obciążoną ciężarem niewypowiedzianego żalu.