Eser, izleyiciyi hemen derin bir ıssızlık sahnesine sokuyor. Merkezi figür, örtülü ve gölgelerle kaplı, yaklaşan karanlığa karşı stoacı bir gözcü gibi duruyor. Bu, yas tutan bir figür, belki de kederden muzdarip veya etrafında ortaya çıkan kasvetli gerçekliğe razı olmuş. Sanatçının gölge kullanımı ustaca; arka planı yutar, klostrofobi ve umutsuzluk hissi yaratır. Detaylar kıttır, neredeyse boyanmaktan ziyade kazınmıştır, bu da hamlık hissini, çıplak bir gerçeği artırır. Kompozisyon, gözü figüre doğru zorlar, bizi onun yalnızlığına ve bu acı verici ortamdaki yerine tanık yapar. Neredeyse, söylenmemiş kederin ağırlığıyla ağırlaşan sessizliği duyabilirsiniz.